Agroleśnictwo może znacząco poprawic zrównoważone zarządzanie gruntami i bezpieczeństwo żywnościowe na obszarach wiejskich, ale jego sukces zależy od skutecznych, dostosowanych do kontekstu podejśc do rozszerzenia. Niniejsze studium przypadku koncentrowalo się na wiosce Tula w poludniowej Etiopii, oceniając obecne praktyki i wyzwania związane z agroleśnictwem. Badanie diagnostyczne z udzialem rolników ujawnilo przejście z gruntów zalesionych na produkcję roślinną, podkreślając wcześniejsze wylesianie. Zidentyfikowano tradycyjne praktyki rolno-leśne, takie jak ogrody przydomowe i systemy multistrata, ale wyzwania obejmowaly presję szkodników, nieregularne opady deszczu, male rozmiary gruntów i ograniczony dostęp do środków produkcji. Opracowano partycypacyjny plan rozszerzenia, kladący nacisk na zróżnicowaną produkcję, ochronę, alternatywne źródla dochodu i lepszy dostęp do środków produkcji. Wdrożenie tego planu może zwiększyc przyjęcie agroleśnictwa, poprawic produktywnośc gruntów i wzmocnic bezpieczeństwo żywnościowe w regionie.