Ze względu na niski pobór mocy, prostą implementację i wysoką wydajnośc, komplementarne uklady logiczne CMOS staly się preferowaną technologią do projektowania cyfrowych ukladów VLSI. W przeciwieństwie do wcześniejszych rodzin ukladów logicznych, które cierpialy z powodu ciąglych prądów polaryzacji i wycieków, CMOS oferowal znaczną poprawę. Wraz ze skalowaniem VLSI, cechy takie jak wyższa prędkośc, niższa moc, lepsza niezawodnośc i mniejsza powierzchnia spowodowaly poważne zmiany w trendach produkcyjnych. Pojawienie się stylów logicznych, takich jak pseudo-NMOS, DCVSL, PTL i DPTL, jeszcze bardziej zmienilo branżę. Wraz ze wzrostem wymagań dotyczących wydajności, szybkośc i obszar staly się dominującymi ograniczeniami projektowymi, co doprowadzilo do rozwoju rodzin ukladów logicznych dynamicznych i Domino. W każdym obwodzie cyfrowym kluczowymi czynnikami projektowymi są moc, szybkośc, obszar, odpornośc na zaklócenia i koszt, które często wymagają starannych kompromisów. Chociaż uklady logiczne Domino są powszechnie stosowane ze względu na ich dużą szybkośc i niewielki obszar, cierpią one z powodu wysokiego zużycia energii i wrażliwości na zaklócenia. Aby przezwyciężyc te ograniczenia, wymagane są ulepszone techniki projektowania.