Od lat 30. XX wieku Brazylia przyjęla politykę publiczną dotyczącą tworzenia parków narodowych, wzorując się na modelu amerykańskim ustanowionym pod koniec XIX wieku. W 2000 roku uchwalono ustawę o Krajowym Systemie Jednostek Ochrony Przyrody (SNUC), która obecnie stanowi najważniejszy akt prawny w tej dziedzinie. Jednak rządy zawsze mialy trudności z konsolidacją struktur administracyjnych i sprawieniem, by parki, wraz z innymi obszarami chronionymi, skutecznie realizowaly swoje cele. W niniejszym badaniu doktoranckim z geografii zidentyfikowano źródla ideologii przewodnich i polityki ochrony środowiska w skali globalnej wraz z ich reperkusjami na szczeblu krajowym. W bardziej szczególowym ujęciu, praca dotyczyla stanu Rio de Janeiro, badając proces tworzenia norm terytorialnych, w tym mediacje prawne i administracyjne dotyczące jednostek ochrony przyrody w stanie Rio de Janeiro w latach 1975-2002. Rzeczywistośc terytorialna obserwowana w trzech parkach stanowych nie odzwierciedlala prawnych celów ochrony przyrody, a sprzeczności okazaly się rażące, co stanowilo glówny przedmiot dyskusji w samej pracy doktorskiej.